Nicholas Silhol

De Franse regisseur Nicholas Silhol zal op zaterdag 5 november tijdens de competitie aanwezig zijn om over zijn film “L’Amour Propre” te vertellen. Naast het regisseren acteert hij en geeft les in regisseren op de Cours Florent, waar film geleerd wordt.

Op de vraag wat volgens hem een absoluut meesterwerk is antwoordt Silhol: “Ik stel me voor dat over duizend jaar, wanneer film een uitgestorven medium is, archeologen een kopie van “Apocalypse Now” ontdekken en dat ze gefascineerd tegen elkaar zeggen: “Dát, dat was cinema. Het was een geweldig iets.” Voor mij is dat de ultieme film, een film buiten de normen, vanuit elk perspectief. Het is cinema in al zijn grandeur. Ik ben gefascineerd door het feit dat deze film bestaat, dat we hem hebben geschreven, geproduceerd, opgenomen, gedraaid… Daarna kunnen dezelfde archeologen op een willekeurig film van Cassavettes stuiten. Dan zullen ze een goed idee hebben van wat cinema was.”

De regisseur heeft nog geen enkele 3D-film gezien en is sceptisch over de geavanceerde technologie door de filmindustrie: “Uiteindelijk komt het er niet op neer dat we nieuwe mogelijkheden hebben, maar dat we nieuwe eisen opgelegd krijgen. De kortfilm (en met name animatie) blijft een geweldig formaat om mee te experimenteren omdat iedereen aan zijn middelen schaaft en zijn eigen stijl definieert om zo nieuwe filmervaringen te creëren. Zoiets is veel lastiger voor lange films.
De technologische vooruitgang zorgt er gelukkig wel voor dat kleinere films kunnen bestaan dankzij mindere dure en minder zware middelen (zoals de beroemde Canon 5D). Deze films hebben een bepaalde urgentie en energie over zich, een “effect van natuurgetrouwheid”, die goed overeen komt met bepaalde radicale ontwikkelingen en met bepaalde intieme onderwerpen. Ik denk bijvoorbeeld aan “La Guerre est Declarée” van Valérie Donzelli. Maar ik hoop niet dat ‘uitgeklede’ regisseurs de norm worden. Als we geen cent te makken hebben verliezen we veel aan mise-en-scène, maar ook in de constructie van het scenario en zelfs in het regisseren van de acteurs.”

Silhol twijfelt of het wel nodig is dat kortfilm meer gezien wordt. “Ik heb de indruk dat vandaag de dag de kortfilm heel vitaal is. Ik vind het goed dat het publiek moeite moet doen om kortfilms te zien. Ze moeten ervoor naar een festival (waarvan er overigens steeds meer zijn) of ze moeten opblijven tot laat om ze op tv te zien. Dat is een garantie voor vrije creatie. Als kortfilms meer getoond zouden worden vooraf aan lange films (in plaats van trailers en reclame zoals in Frankrijk lang geleden het geval was), dan zouden ze onmiddellijk weer moeten voldoen aan bepaalde eisen, waaronder de lengte. De vraag die ik mij stel is daarom: hoe kunnen we de vrijheid van de kortfilm behouden in een industrie gedomineerd door de lange film?

Zijn werk ziet Silhol als “vrije, geëngageerde films maken die de kijker provoceren, die hem/haar boos maken en die de manier waarop hij/zij de wereld ziet ter discussie stelt.”

Films

• 2010 L’AMOUR PROPRE
• 2009 TOUS LES ENFANTS S’APPELLENT DOMINIQUE
• 2004 LUI DEVANT