Violeta went to heaven

In de eerste helft van de vorige eeuw heeft één Chileense de Latijns-Amerikaanse volksmuziek vernieuwd en op de wereldkaart gezet. Haar naam was Violeta Parra. Ze was van eenvoudige afkomst en leidde een heftig en tragisch leven, dat door regisseur Wood op gevoelige, intieme manier in beeld is gebracht. Met als uitgangspunt een interview dat Parra gaf in 1962, schetst Woods in fragmenten en flashbacks een rauw en emotioneel portret van haar avontuurlijke, maar ook voortijdig beëindigde leven. De film is gebaseerd op de dagboeken van één van haar dochters, Angel, die de getekende mens achter de legendarische zangeres onthullen. Zo’n twintig van Parra’s nummers hebben een plekje gekregen in de film, waaronder het lied dat haar later zo beroemd maakte: Gracias a la vida.